Tam da bir sene oldu nur cemalin göreli Ah! Zümrüt gözlü dilber, güzellerin güzeli O günden sonra sana vuruldum sanma sakın Derdinle biçareyim kendim bildim bileli   O acele tavrımı merak ettiysen eğer Şöyle bir geçmişe dön, benden yana kulak ver Orda izler bulacak,...

Sesler duyuyorum gittiğin yerden Ne gel diyor, ne de git. Hep kal diyor İşte şu an inse bir bıçak gökten İçimden bir ses bu yolda öl diyor Sesler duyuyorum gittiğin yerden   Bekliyorum, avuçlarım semâda Ne yol, ne dağ, ne zaman var arada Her bahar diyorum, başka...

“Allah yolunda öldürülenleri sakın ‘ölüler’ saymayın. Hayır, onlar, Rableri katında diridirler, rızıklanmaktadırlar.” Âl-i İmrân Sûresi, 169   Toprak alacası miğferimi çıkarıp örterim kalbimin üzerine. Rüzgâr olur annemin parmakları okşar...

Karanlık adamlar dolaşıyor beynimin içinde Parlak ayakkabılarıyla düşüncemi çiğneyerek. Islıklarla matem şarkıları üfleyerek, Dünyaya tutunduğum ellerimi öldürüp gökyüzünden serçeyle kırlangıç, denizden mavi araklayan karanlık adamlar. Ütopyalarında çocukların...

-Bu şiire sebep olan kişinin şahsında bütün bu zihniyetlere hicviye– Vezin: mefâilün feilâtün mefâilün feilün Mahâretin bu mu tek? Nerde meyvedar bir ağaç, Görürsen üstüne derhal hasetle taşları saç! Demek ki bende de varmış hünerle kâbiliyet, Ki olmasaydı...

Yâd et duvarlar üstüne geldikçe yâr beni! Bilmez ki kimse her gece kasvet sarar beni! Yerden semâya yükseliyorken hayallerim, Hâlâ inatla hapsediyor dört duvar beni! Zihninde her ne hâtıra kaldıysa yak bugün, Sevsen de tez tükendi şu dünyâ kadar beni! Bilmem nedir bu böyle...

Ezilir bir tabutla ruhum geceleri Yağan sessizliği birileri beklemeli Işığın kesikleriyle bölünse de yolum Canhıraş bir kibrit kıvılcımıyla zorlardayım Kapı ardlarına saklanıp, çatılara çökerek Çocuk sûretler ile s/iniyorum şehre Her dokunan için çağıracağım...

Arûz Vezni: feilâtün feilâtün feilâtün feilün Koca İstanbul esas burdan alır şöhretini… Evliyâlarla melekler bulunan ilçe bura. Bilmeyenler beni anlar mı desem kıymetini: Taşı, toz-toprağı altın ne ağır külçe bura! Ne desem boş… Bu hudutlardan uzak yerde...

Uçan saat Her “dakika”, benden çalıyor. Tutun zamanı! Gidiyor ömrüm, Sonsuzun kucağına. Açmış kollarını Bekliyor hışımla. “Biz” de yok , “Ben” de. “O” var artık. Her şey ona bende. “el-mevt’ü hakkun” sûru, Çalıyor  “Malik-i...

Bana doğru koşuyor ellerin Nazikçe salınıyor mevsim rüzgârlarıyla beraber Peşi sıra geliyor ayakların, bembeyaz bileklerin Kaldırım taşları bile senin pembe topuklarına çarpmaktan korkuyor Korkuyor yaralamaktan sırça tenini, geri çekiliyor Bir kadın var düşlerimde Ne...

Hayal edin, bedava nasılsa… Bir tepenin zirvesindesiniz Sığ bir tepe olsun Denizin kenarında Hava açık olsun Yalnızca ufak bir bulut kapatsın güneşi Rahat bir koltuktasınız Ayaklarınızı uzatmışsınız Biri diğerinin üstünde Kafanızda yok dünyaya dair hiçbir...

Aruz vezni: mef’ûlü  mefâîlü  mefâîlü  feûlün Kısa dizelerin (ziyâdelerin) vezni: mef’ûlü  feûlün Çok  gördü  felek  neş’emi  kursakta  bıraktı; Sevmek de yasaktı… Sevdâmı  sebebsizce  muallakta  bıraktı… Kalbim duracaktı. Bak  seng-i ...

Senin yanımdan geçişlerindeki Ağır çekimlerin dahi yönetmeni Anlatmaya çalışıyor Zaman göreceliymiş diye

VEZN-İ AHER* Gül-likâ bir / yâre meyyâl / oldu günlüm / yok safâm! Yâre meyyâl / olmayanlar/ gam nedir / bilmezler âh! Oldu gönlüm / gam nedir / bilmez iken/ deryâ-yı gam, Yok safâm /bilmezler âh/ deryâ-yı gam / sunmaz ferâh! Hâtırâlar / sende mahfuz / sende...

Aruz vezni: fe(fâ)ilâtün feilâtün feilâtün feilün Omzu âtîye dayanmış şu uzun köprü biziz. Dest-i hikmetle vurulmuş son asır mührü biziz. Dillerin yüzleri nurlandıracak şükrü biziz, Biz asil genç edebiyyâtın en ulvî diliyiz; San’atın sönmeye yüz...

Üşüyorum! Bir kar tanesi dilimin ucunda Adını hatırlayamıyorum   Tentelerden damlayan hisler Şakaklarımda aklaşan birkaç fikir Şimdilerde pek revaçta, mağlup olmak Geçmiş zamana aldanmak Geçmiş zamanı aldatmak…   Zemherir çıkıyor falcının dudağından İs...

ÜSKÜDAR’DA HÛ Aruz Vezni: mefâilün feilâtün mefâilün feilün (fâ’lün) Ne Üsküdar’da kalan kalbimin bir âhını bil, Ne başka yâre gönül ver, ne başkasınca sevil! Ya inzivâya çekil tövbe eyle aşka hemen, Cefâya hapsolayım puslu gözlerinde ya ben… Tek...

Nokta. Başlamadan evvel bu hayata Aruz kalıplarında sıkışıp kalınca Kalemim tekellüm eder, hali de bitap Mütebessim olan lafza mahsusen Bazen olur bu hal ona Başlamadan evvel bu hayata Dudaklarından dökülen ilk nota Evvela nokta…   Başlamadan biten savaşın bilir misiniz...