YAŞAMA UĞRAŞI
Korkan adamlardım şehrin duran ışıklarında
Karanlıktı yoktu beni örtecek akşam
Öyle beklerdim denize karşı
Her gün biraz daha ağırlaşan bir yalnızlıkla
Unuturdum evleri olmayan kedilere bakan ellerimi
Bilmezdim çoğu vakit bir gölge olurdum
Uzun kış gecelerini karın altında bırakarak
Uzak çok uzak düşler kurardım
Sonra uykumu çalan çocuklara
Aynı masalı tekrar tekrar anlatırdım
Bazen durup ölümü temize çeken mağaralar kurardım
Bilirdim kuşlar suya indiğinde çoğalırdı çiçekler
Ki her gün aynı yaşamın kıyısında duran bir an
Unutmak karışan yağmurda aynı zamanı yürüyor
Belki deniz çekildikçe toplarım kuma karışan sesimi
Neden anlamaz ki insan kelimler hep ağır hep ağır
Ki bize ağır gelen yine kendimiz
Bilirsin her mevsim az da olsa geçmişidir
Belki gözlerime serpilen toprağın bulanıklığı
Bir ikindi vakti pencereme düşünce gölgen ölümü alıp giderim
Son Yorumlar